โทรทัศน์ดาวเทียมคืออะไร (What is Satellite TV?)

โทรทัศน์ดาวเทียมคืออะไร (What is Satellite TV?)

โดยสรุปแล้ว โทรทัศน์ดาวเทียมคล้ายกับโทรทัศน์ที่ออกอากาศแพร่ภาพโดยตรงเป็นอย่างมาก เป็นระบบไร้สายสำหรับส่งรายการโทรทัศน์ไปยังบ้านผู้รับชมโดยตรง ทั้งโทรทัศน์ที่แพร่ภาพโดยตรงและสถานีดาวเทียมทั้งหลายต่างก็ส่งรายการโดยอาศัยสัญญาณวิทยุ

สถานีออกอากาศใช้สายอากาศที่มีประสิทธิภาพเพื่อส่งคลื่นวิทยุออกไปยังพื้นที่รอบด้าน ผู้ชมสามารถรับสัญญาณด้วยสายอากาศที่มีขนาดเล็กกว่ามาก ข้อจำกัดของโทรทัศน์ที่แพร่ภาพโดยตรงก็คือย่านความถี่ สัญญาณวิทยุที่ใช้สำหรับโทรทัศน์ที่แพร่ภาพโดยตรงถูกยิงออกไปจากสายอากาศเป็นแนวเส้นตรง ในการรับสัญญาณเหล่านี้ท่านต้องอยู่ในทิศทางเดียวกับเส้นสายตา (Line of sight) ของสายอากาศเครื่องส่ง สิ่งกีดขวางต่างๆที่มีขนาดเล็กอย่างเช่น ต้นไม้หรือบ้านเรือนหลังเล็กๆไม่เป็นปัญหา แต่สิ่งกีดขวางขนาดใหญ่ เช่น โลก จะสะท้อนคลื่นวิทยุเหล่านี้

หากโลกเรามีลักษณะแบนราบจริงๆ ท่านสามารถรับสัญญาณจากโทรทัศน์ที่แพร่ภาพโดยตรงได้หลายพันกิโลเมตรจากสถานีส่ง แต่เพราะว่าดาวโลกของเราเป็นทรงกลม ในที่สุดก็ขัดขวางเส้นขอบตาของสัญญาณ ปัญหาอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับโทรทัศน์แพร่ภาพโดยตรงก็คือสัญาณมักถูกทำให้ผิดเพี้ยนไปแม้แต่ในพื้นที่ที่รับชมได้ปกติ เพื่อรับเอาสัญญาณที่ชัดเจนอย่างสมบูรณ์เหมือนเช่นที่ท่านพบในเคเบิ้ลทีวี ท่านต้องอยู่ใกล้พอสมควรกับสายอากาศเครื่องส่งโดยไม่มีสิ่งกีดขวางต่างๆมากมายเกินไปในทิศทางระหว่างสายอากาศเครื่องส่งกับตัวท่าน

โทรทัศน์ผ่านดาวเทียมแก้ปัญหาทั้งสองประการเหล่านี้ได้โดยการส่งสัญญาณแพร่ภาพจากดาวเทียมที่โคจรรอบโลก เพราะดาวเทียมอยู่สูงขึ้นไปในท้องฟ้า จึงมีผู้ชมเป็นจำนวนมากที่อยู่ในเส้นสายตา ระบบโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมส่งและรับสัญญาณวิทยุโดยการใช้สายอากาศแบบพิเศษเรียกว่า จานดาวเทียม (Satellite dishes)

ดาวเทียมอยู่สูงขึ้นไปในท้องฟ้ากว่าสายอากาศโทรทัศน์ ดังนั้นจึงมีระยะเส้นสายตากว้างขวางกว่า

ดาวเทียมทุกดวงที่ใช้ส่งสัญญาณโทรทัศน์อยู่ในวงโคจร Geosynchronous orbit ซึ่งหมายถึงดาวเทียมเหล่านี้จะอยู่กับที่ในท้องฟ้าเมื่อเทียบกับโลก ดาวเทียมแต่ละดวงถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศด้วยความเร็วประมาณ 7,000 ไมล์ต่อชั่วโมง (11,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ไปยังระดับความสูงประมาณ 22,200 ไมล์ (35,700 กิโลเมตร) เหนือโลก ที่ความเร็วและความสูงขนาดนี้ ดาวเทียมจะหมุนรอบโลก 1 รอบในทุกๆ 24 ชั่วโมง เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับการหมุนรอบตัวเองของโลก 1 รอบ หรือกล่าวได้ว่าจริงๆแล้วดาวเทียมโคจรไปด้วยกันกับการหมุนของโลก ดังนั้นท่านเพียงแค่หันจานไปในทิศทางของดาวเทียมเพียงครั้งเดียว จากนั้นเป็นต้นไปจานดาวเทียมก็รับสัญญาณโดยไม่ต้องปรับแต่งอีก อย่างน้อยที่สุดเมื่อทุกอย่างยังทำงานได้เป็นเป็นปกติ


ระบบโดยรวม (The Overall System)

ผู้ชมโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมยุคแรกๆเป็นพวกนักสำรวจไปด้วย พวกเขาใช้จานดาวเทียมที่มีราคาแพงเพื่อค้นหารายการพิเศษที่ไม่ได้ตั้งใจทำเพื่อผู้ชมจำนวนมาก จานดาวเทียมและเครื่องรับทำให้ผู้ชมใช้เป็นเครื่องมือรับสัญญาณจากสถานีต่างๆนอกประเทศ การดำเนินงานขององค์การอวกาศนาซ่าและหน่วยงานเฉพาะที่เกี่ยวกับการส่งสัญญาณอื่นๆอีกเป็นจำนวนมากอาศัยดาวเทียมเพื่อรับส่งสัญญาณถ่ายทอดสดระหว่างกันผู้ที่เป็นเจ้าของดาวเทียมบางรายยังคงค้นหารายการประเภทนี้ออกอากาศผ่านดาวเทียมของตน แต่ในปัจจุบันผู้ชมรายการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียวส่วนใหญ่รับชมรายการผ่านทางผู้ให้บริการดาวเทียมแพร่ภาพโดยตรง (Direct Broadcast Satellite-DBS) เช่น DirectTV หรือ The Dish Network ผู้ให้บริการ DBS คัดเลือกรายการต่างๆและออกอากาศรายการเหล่านี้ไปยังสมาชิกในแบบแพกเก็จ โดยพื้นฐานแล้วเป้าหมายของผู้ให้บริการคือนำเอาช่องรายการต่างๆหลายสิบหรือแม้แต่หลายร้อยช่องมายังโทรทัศน์ของท่านในรูปแบบที่เกือบๆจะเป็นการแข่งขันด้านเคเบิ้ลทีวี การออกอากาศของผู้ให้บริการเป็นระบบดิจิตอลอย่างสมบูรณ์ไม่เหมือนกับรายการในสมัยก่อน ซึ่งหมายถึงว่ารายการเหล่านี้มีคุณภาพเสียงและภาพที่ดีกว่าเดิมอย่างมาก โทรทัศน์ผ่านดาวเทียมยุคแรกๆแพร่ภาพด้วยคลื่นวิทยุย่าน C-band ซึ่งเป็นคลื่นวิทยุในย่านความถี่ 3.4 กิกะเฮิทซ์ ถึง 7 กิกะเฮิทซ์ (GHz) ดาวเทียมที่แพร่ภาพระบบดิจิตอลส่งสัญญาณรายการในย่านความถี่ Ku -ย่าน Ku-band (12 GHz ถึง 14 GHz) มีส่วนประกอบที่สำคัญ 5 อย่างรวมอยู่ในระบบดาวเทียมแบบ DTH (Direct to home) ได้แก่ แหล่งผลิตรายการ, ศูนย์แพร่สัญญาณภาพ, จานดาวเทียม และเครื่องรับ

แหล่งผลิตรายการ โดยปกติคือช่องรายการต่างๆ ที่จัดรายการสำหรับการแพร่ภาพ ผู้ให้บริการไม่ได้ผลิตรายการเอง แต่จ่ายเงินให้บริษัทอื่นๆ (เช่น HBO หรือ ESPN) สำหรับค่าลิขสิทธิ์ในการแพร่ภาพรายการต่างๆทางดาวเทียม ในกรณีนี้ ผู้ให้บริการก็มีลักษณะเหมือนโบร๊กเกอร์ระหว่างตัวท่านและแหล่งผลิตรายการนั้น (บริษัทเคเบิ้ลทีวีทั้งหลายดำเนินงานด้วยหลักการที่เหมือนกัน)

ศูนย์แพร่สัญญาณภาพ เป็นศูนย์อำนวยการกลางของระบบ ที่ศูนย์แพร่สัญญาณภาพ ผู้ให้บริการโทรทัศน์รับเอาสัญญาณจากแหล่งผลิตรายการต่างๆแล้วส่งสัญญาณการแพร่ภาพไปยังดาวเทียมที่อยู่ในวงโคจร geostationary orbit

ดาวเทียมรับสัญญาณต่างๆจากสถานีแพร่ภาพ แล้วส่งสัญญาณนั้นใหม่กลับมายังภาคพื้นดิน

จานดาวเทียมของผู้ชมรับสัญญาณจากดาวเทียมดวงหนึ่ง (หรือดาวเทียมหลายดวงที่อยู่ในบริเวณเดียวกันของท้องฟ้า) แล้วส่งสัญญาณผ่านไปยังเครื่องรับในบ้านของผู้ชม

เครื่องรับดำเนินการกับสัญญาณแล้วส่งสัญญาณผ่านไปยังเครื่องรับโทรทัศน์แบบที่ใช้งานกันอยู่โดยทั่วไป รายการโทรทัศน์ (The Programming)

ผู้ให้บริการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมได้รับรายการต่างๆจาก 2 แหล่งใหญ่คือ สถานีถ่ายทอดโทรทัศน์แห่งชาติ -สถานีที่รับสัญญาณจากดาวเทียมดวงหนึ่งแล้วส่งสัญญาณการแพร่ภาพใหม่ไปยังดาวเทียมดวงอื่น (เช่น HBO, ESPN และ CNN) และสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นต่างๆ (NBC, ABC, PBS และ Fox ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ที่ยินยอมโดยมีข้อผูกมัดในการแพร่ภาพรายการของสถานีเครือข่าย ในพื้นที่เฉพาะแห่ง) สถานีถ่ายทอดส่วนใหญ่ยังได้ส่งรายการสำหรับเคเบิ้ลทีวีอีกด้วย และสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นก็แพร่ภาพรายการออกอากาศของตนเองด้วย

สถานีถ่ายทอดโทรทัศน์มักมีศูนย์สำหรับจำแนกรายการเพื่อส่งไปยังดาวเทียมค้างฟ้า (Geostationary Satellite) ศูนย์แพร่สัญญาณใช้จานดาวเทียมขนาดใหญ่เพื่อรับสัญญาณอนาล็อกและดิจิตอลจากหลายๆสถานี

สถานีท้องถิ่นส่วนใหญ่ไม่ได้ส่งสัญญาณรายการไปยังดาวเทียม ดังนั้นผู้ให้บริการต้องต้องหาวิธีอื่นในการรับสัญญาณจากสถานีเหล่านี้ ถ้าหากผู้ให้บริการรวมเอารายการของสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นในพื้นที่เฉพาะบางพื้นที่ ก็จะต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกภายในสถานีอีกเล็กน้อยซึ่งประกอบด้วยเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารอีก 2-3 ชั้น เครื่องมือนี้รับสัญญาณในพื้นที่นั้นโดยตรงจากสถานีออกอากาศผ่านทางสายเคเบิ้ลใยแก้วนำแสง หรือจากสายอากาศแล้วส่งสัญญาณที่รับได้ไปยังศูนย์ควบคุมการแพร่สัญญาณ

ศูนย์ควบคุมการแพร่สัญญาณทำหน้าที่แปลงรายการทั้งหมดนี้ให้เป็นข้อมูลเข้ารหัสดิจิตอลที่ไม่บีบอัดและมีคุณภาพสูง ณ จุดนี้ข้อมูลเข้ารหัสนี้ประกอบด้วยข้อมูลขนาดใหญ่ ประมาณ 270 เมกกะไบต์ต่อวินาที (Mbps) ในแต่ละช่องสัญญาณ เพื่อที่จะส่งสัญญาณจากจุดนี้ไป ศูนย์ควบคุมการแพร่สัญญาณต้องบีบอัดข้อมูลนี้ มิฉะนั้นข้อมูลจะมีขนาดใหญ่เกินกว่าดาวเทียมจะรับไหว

การบีบอัด การเข้ารหัส การส่งสัญญาณ (Compression, Encryption, Transmission)

ผู้ให้บริการหลัก 2 บริษัทในอเมริกาใช้การบีบอัดภาพแบบ MPEG-2 ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ใช้เก็บภาพยนตร์บนแผ่นดีวีดี ด้วยการบีบอัดแบบ MPEG-2 ผู้ให้บริการสามารถลดข้อมูลขนาด 270 Mbps ลงเหลือเพียง 5 หรือ 10 Mbps (ขึ้นอยู่กับรูปแบบของรายการ) นี่เป็นก้าวสำคัญที่ได้ทำให้การให้บริการ DBS ประสบความสำเร็จ ด้วยการบีบอัดข้อมูลแบบดิจิตอล ดาวเทียมต้นแบบสามารถส่งสัญญาณได้ประมาณ 200 ช่อง ถ้าปราศจากการบีบอัดข้อมูลแบบดิจิตอล ดาวเทียมสามารถส่งสัญญาณได้ประมาณ 30 ช่องเท่านั้น

ที่ศูนย์ควบคุมการแพร่สัญญาณ ข้อมูลภาพดิจิตอลที่มีคุณภาพสูงผ่านเข้าไปยังเครื่องเข้ารหัส MPEG-2 ซึ่งแปลงรายการต่างๆไปเป็นภาพแบบ MPEG-2 ที่มีขนาดและรูปแบบของข้อมูลถูกต้องสำหรับเครื่องรับสัญญาณดาวเทียมภายในบ้านของท่าน

เครื่องเข้ารหัสวิเคราะห์เฟรมภาพแต่ละเฟรมและตกลงว่าจะเข้ารหัสภาพอย่างไร เครื่องเข้ารหัสจะกำจัดข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้อออกไป และจะหาค่าตัวแปรข้อมูลจากเฟรมอื่นๆเพื่อลดขนาดไฟล์ทั้งหมดลง เฟรมแต่ละเฟรมสามารถนำมาเข้ารหัสได้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งใน 3 วิธีนี้

เข้ารหัสเป็นเฟรมภายใน (Intraframe) ประกอบด้วยข้อมูลภาพที่สมบูรณ์สำหรับเฟรมนั้น การเข้ารหัสวิธีนี้ทำให้มีการบีบอัดข้อมูลได้น้อยที่สุด

เข้ารหัสเป็นเฟรมพยากรณ์ (Predicted Frame) ประกอบด้วยข้อมูลที่เพียงพอสำหรับบอกเครื่องรับสัญญาณดาวเทียมถึงวิธีแสดงเฟรมต่อไปโดยอาศัยข้อมูลพื้นฐานจากเฟรมภายในหรือเฟรมพยากรณ์ส่วนใหญ่ที่ถูกแสดงก่อนหน้านี้ นี่หมายความว่าเฟรมภาพประกอบด้วยเฉพาะข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับวิธีที่ภาพเปลี่ยนไปจากเฟรมก่อน

เข้ารหัสเป็นเฟรมสองทิศทาง (Bidirectional Fram) ในการแสดงเฟรมแบบสองทิศทาง เครื่องรับต้องมีข้อมูลจากเฟรมภายในและเฟรมพยากรณ์ที่ห้อมล้อมอยู่ การใช้ข้อมูลจากเฟรมที่ห้อมล้อมอยู่ใกล้ที่สุด เครื่องรับก็จะสอดแทรกตำแหน่งและสีสำหรับแต่ละพิกเซล

กระบวนการนี้บางครั้งก่อให้เกิดอาติแฟกส์ (Artifacts) คือความบกพร่องที่เกิดกับบางส่วนของภาพที่แสดงในโทรทัศน์ แต่สำหรับส่วนใหญ่ของภาพมีความชัดเจนและสดใส

ขนาดการบีบอัดข้อมูลขึ้นอยู่กับลักษณะของรายการ ถ้าเครื่องเข้ารหัสกำลังแปลงรายการถ่ายทอดข่าว ก็สามารถใช้เฟรมพยากรณ์ได้เป็นจำนวนมากเพราะฉากส่วนใหญ่มีลักษณะเหมือนกันจากเฟรมหนึ่งไปยังเฟรมต่อไป ในรายการประเภทอื่นๆ เช่น ภาพยนตร์แอ๊กชั่น และมิวสิควิดีโอ สิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมากจากเฟรมหนึ่งไปยังเฟรมต่อไป ดังนั้นเครื่องเข้ารหัสต้องสร้างเฟรมภายในมากขึ้น ผลที่ได้ก็คือรายการบางรายการอย่างการถ่ายทอดข่าวโดยทั่วไปบีบอัดข้อมูลให้มีขนาดเล็กกว่ารายการประเภทภาพยนตร์แอ๊กชั่นมาก

หลังจากที่ภาพถูกบีบอัด ผู้ให้บริการจำเป็นต้องเข้ารหัสเพื่อป้องกันบุคคลจากการเข้าถึงข้อมูลโดยไม่จ่ายเงิน การเข้ารหัสจะบิดเบือน (Scramble) ข้อมูลดิจิตอลเพื่อทำให้ไม่สามารถอ่านได้ ด้วยวิธีการนี้จึงมีเพียงการถอดรหัสข้อมูลเพียงอย่างเดียวเท่านั้น (แปลงกลับไปเป็นข้อมูลที่สามารถใช้งานได้) ถ้าหากเครื่องรับมีลำดับขั้นตอนการถอดรหัสที่ถูกต้องและมีกุญแจรหัส

เมื่อสัญญาณถูกบีบอัดและเข้ารหัส ศูนย์แพร่สัญญาณส่งสัญญาณตรงไปยังดาวเทียมดวงใดดวงหนึ่ง ดาวเทียมก็จะรับสัญญาณโดยใช้จานที่อยู่บนดาวเทียม ขยายสัญญาณและใช้จานอันอื่นเพื่อส่งสัญญาณกลับมายังโลกในที่ซึ่งผู้ชมสามารถรับได้

จานดาวเทียม (The Dish)

จานดาวเทียมเป็นเพียงสายอากาศชนิดพิเศษที่ถูกออกแบบเพื่อเน้นให้ใช้กับการแพร่สัญญาณเฉพาะ จานดาวเทียมมาตรฐานประกอบด้วยพื้นผิวโค้ง (parabola) ลักษณะเหมือนชาม และฟีดฮอร์น (Feed horn) อยู่ตรงกลาง เพื่อที่จะส่งสัญญาณ อุปกรณ์ควบคุมส่งสัญญาณผ่านฮอร์น และจานก็รวมสัญญาณเป็นลำค่อนข้างแคบ

จานรูปโค้งสะท้อนพลังงานจากฟีดฮอร์น ก่อให้เกิดลำคลื่นขนาดเล็ก

จานที่อยู่ปลายสุดของเครื่องรับไม่สามารถส่งข้อมูลออกไปได้ มันสามารถเพียงรับข้อมูล จานสำหรับการรับสัญญาณทำงานในลักษณะที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงกับจานของเครื่องส่ง เมื่อลำสัญญาณกระทบส่วนโค้งของจาน ลักษณะพื้นผิวโค้งก็สะท้อนสัญญาณวิทยุเข้าสู่ภายในที่จุดหนึ่งเท่านั้น เหมือนกระจกเว้าที่โฟกัสไปจุดหนึ่งโดยเฉพาะ

จานรูปโค้งรวมคลื่นวิทยุที่เข้ามาให้เป็นจุดบนฟีดฮอร์น

ในกรณีนี้ จุดรวมสัญญาณก็คือฟีดฮอร์นของจานซึ่งส่งผ่านสัญญาณไปยังอุปกรณ์ภาครับ ในทางอุดมคติ ไม่มีมีสิ่งกีดขวางที่เป็นอุปสรรคระหว่างดาวเทียมกับจานรับสัญญาณ ดังนั้นจานก็จะรับสัญญาณที่ชัดเจน

ในบางระบบ จานรับสัญญาณจำเป็นต้องรับสัญญาณจากดาวเทียม 2 ดวง หรือมากกว่า ในเวลาเดียวกัน ดาวเทียมอาจอยู่ในตำแหน่งชิดกันจนกระทั่งจานรับสัญญาณทั่วๆไปที่มีฟีดฮอร์น 1 อัน สามารถรับสัญญาณจากดาวเทียม 2 ดวงได้ สิ่งนี้ลดทอนคุณภาพของสัญญาณบางส่วนไป เพราะจานรับสัญญาณไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะทำให้รับสัญญาณจากดาวเทียมหลายดวง การออกแบบจานรัญสัญญาณรุ่นใหม่ๆจึงใช้ฮอร์น 2 อัน หรือมากกว่าเพื่อรับสัญญาณจากดาวเทียมแต่ละดวง ขณะที่ลำสัญญาณหลายๆกลุ่มกระทบส่วนโค้งของจาน ก็จะสะท้อนที่มุมที่แตกต่างกัน เพื่อที่ว่าลำสัญญาณหนึ่งๆจะกระทบกับฮอร์นแต่ละอัน

ส่วนประกอบที่อยู่ตรงกลางในฟีดฮอร์นคือ Low Noise Blockdown Converter หรือ LNB LNB จะทำหน้าที่ขยายสัญญาณวิทยุที่สะท้อนมาจากจานและกรองเอาสัญญาณรบกวนออกไป LNB ส่งผ่านสัญญาณที่กรองและขยายแล้วไปยังเครื่องรับสัญญาณดาวเทียมที่อยู่ภายในบ้านของผู้ชม

เครื่องรับ (The Receiver)

ส่วนประกอบที่อยู่หลังสุดในระบบโทรทัศน์ดาวเทียมทั้งหมดคือเครื่องรับ (Receiver) ซึ่งทำหน้าที่จำเป็น 4 ประการคือ
1. ถอดรหัส (Descramble) สัญญาณที่เข้ารหัส เพื่อที่จะถอดรหัสสัญญาณ เครื่องรับจำเป็นต้องใช้ชิพถอดรหัสที่ถูกต้องสำหรับแพ็กเกจรายการนั้นๆ ผู้ให้บริการสามารถติดต่อกับชิพนี้ได้โดยอาศัยสัญญาณดาวเทียม เพื่อทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นต่อโปรแกรมถอดรหัส บ่อยครั้งที่ผู้ให้บริการอาจส่งสัญญาณทำลายอุปกรณ์ถอดรหัสที่ผิดกฎหมายเพื่อป้องกันผู้ลักลอบใช้ สัญญาณนี้คือ Electronic Counter Measure (ECM)
2. รับเอาสัญญาณดิจิตอล MPEG-2 แล้วแปลงสัญญาณเป็นแบบอนาล็อกที่เครื่องรับโทรทัศน์ทั้วๆไปสามารถรับได้ ในประเทศอเมริกา เครื่องรับทั้งหลายแปลงสัญญาณดิจิตอลเป็นแบบ NTSC อนาล็อก การติดตั้งเครื่องรับและจานบางครั้งสามารถรับสัญญาณ HDTV ได้
3. เอาสัญญาณแต่ละช่องออกจากสัญญาณดาวเทียมทั้งหมดที่ส่งมายังผู้รับชม เมื่อท่านเปลี่ยนช่องที่เครื่องรับ เครื่องรับก็จะส่งเฉพาะสัญญาณชองนั้นไปยังเครื่องรับโทรทัศน์ของท่าน เนื่องจากเครื่องรับแยกสัญญาณออกมาเพียงครั้งละ 1 ช่อง ท่านจึงไม่สามารถบันทึกรายการหนึ่งในขณะชมอีกรายการหนึ่งได้ เช่นเดียวกัน ท่านก็ไม่สามารถรับชมรายการที่แตกต่างกัน 2 รายการ ด้วยโทรทัศน์ 2 เครื่อง ที่ต่อเชื่อมกับเครื่องรับเครื่องเดียวกันได้ เพื่อที่จะทำสิ่งเหล่านี้ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเคเบิ้ลทีวี ท่านจำเป็นต้องซื้อเครื่องรับเพิ่มเติม
4. คอยติดตามรายการต่างๆที่ต้องจ่ายเงินเพื่อรับชมและส่งข้อมูลไปยังยังคอมพิวเตอร์ที่สำนักงานผู้ให้บริการเพื่อติดต่อข้อมูลการชำระเงิน

เครื่องรับยังมีคุณสมบัติอื่นๆอีกด้วย มันรับสัญญาณตารางรายการจากผู้ให้บริการและนำเสนอข้อมูลนี้ที่หน้าจอแนะนำรายการ เครื่องรับจำนวนมากมีออปชั่น parental lock-out และเครื่องรับส่วนหนึ่งมีเครื่องบันทึกวิดีโอระบบดิจิตอล (Digital Video Recorders-DVRs) ติดตั้งอยู่ภายใน ซึ่งยอมให้ท่าน pause live television หรือบันทึกรายการในฮาร์ดไดรฟ์

ในขณะที่ธุรกิจดาวเทียมแพร่ภาพระบบดิจิตอลยังคงขาดลักษณะพื้นฐานของเคเบิ้ลทีวีโดยทั่วไป (เช่น ความความสามารถแยกสัญญาณโดยง่ายระหว่างโทรทัศน์แต่ละเครื่องและเครื่องบันทึกวิดีโอ (VCRs)) แต่ด้วยภาพที่มีคุณภาพสูง รายการที่มีความหลากหลายและพื้นที่บริการที่ขยายออกไปทำให้โทรทัศน์ดาวเทียวเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับบางคน ด้วยการเพิ่มขึ้นของเคเบิ้ลทีวีระบบดิจิตอลซึ่งได้ปรับปรุงคุณภาพของสัญญาณภาพและได้ขยายช่องสัญญาณใช้งาน สงครามโทรทัศน์กำลังร้อนแรงขึ้น อะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ในอีก 10 ปีข้างหน้า เช่นเดียวกับที่บรรดาผู้ให้บริการโทรทัศน์เหล่านี้ลงมือห้ำหั่นกัน.

ที่มา: http://www.satanswer.com/webboard/index.php?topic=3444.0

10 ปี เทคโนโลยีหุ่นยนต์ไทย

10 ปี เทคโนโลยีหุ่นยนต์ไทย

เคยตื่นเต้นกับความสามารถของหุ่นยนต์ ในภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องที่สร้างจินตนาการไปไกลถึงขั้นอัจฉริยะ ควบคุมมนุษย์ผู้สร้างมันขึ้นมาได้… ปัจจุบันหุ่นยนต์ไม่ใช่เป็นแค่จินตนาการ หรือเรื่องไกลตัวอีกต่อไป ทั่วโลกต่างมุ่งพัฒนา และมีการนำเทคโนโลยีหุ่นยนต์มาใช้ประโยชน์ในหลากหลายหน้าที่ ทั้งให้ความบันเทิงอย่างคิวริโอหรืออาชิโมที่โด่งดัง หรือนำไปใช้ค้นหาผู้ประสบภัย ให้บริการคนสูงอายุ ใช้ในการทหารรวมถึงถูกนำมาใช้งานแทนมนุษย์ในวงการอุตสาหกรรมต่าง ๆ สำหรับประเทศไทยหลายคนคงรู้จักกันดีกับ “ฟีโบ้” สถาบันวิทยาการหุ่นยนต์ภาคสนาม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี “ศูนย์ผลิตหุ่นยนต์เมืองไทย” ซึ่งก่อตั้งมาครบ 10 ปีในเดือนพฤศจิกายนนี้ ซึ่งพร้อมเปิดบ้านให้คนที่สนใจเทคโนโลยีล้ำสมัย ร่วมเรียนรู้วิทยาการสมัยใหม่กับงานมหกรรมหุ่นยนต์สัญชาติไทย ในงาน “จากอดีตสู่ปัจจุบัน 10 ปีเทคโนโลยีหุ่นยนต์ไทย” พบผลงานหุ่นยนต์สัญชาติไทย อาทิ “ส้มจุก” หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ตัวแรกและตัวเดียวในประเทศไทยที่มีขนาดเท่าคนจริงคือหนัก 50 กิโลกรัม เดินได้คล้ายมนุษย์ ซึ่งฟีโบ้สร้างขึ้นมาเมื่อเกือบ 4 ปี ที่แล้ว เพื่อเป็นต้นแบบในการพัฒนาองค์ความรู้ทางด้านนี้ ปัจจุบันมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องทำให้สามารถเดินได้เร็วขึ้น โดยติดเซ็นเซอร์วิเคราะห์แรงที่เท้าและเซ็นเซอร์วัดความเร็วความเร่งเชิงมุมต่าง ๆ ซึ่งเป็นผลจากการศึกษาเรื่องการทรงตัวของมนุษย์นั่นเอง จาก “ส้มจุก” พัฒนาไปสู่หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ขนาดเล็ก ซึ่งเวอร์ชั่นล่าสุดก็คือ “ใจดี” หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ตัวแรกของไทย ที่เคยผ่านเวทีการแข่งขันระดับโลกในรายการ RobocupSoccer Humanoid league ที่ญี่ปุ่นมาแล้วหมาด ๆ ใจดีหนัก 3.3 กิโลกรัม สูง 38 เซนติเมตร สามารถเดินได้เร็ว 2 เมตรต่อนาที วางแผนการวางเท้าในการหลบหลีกสิ่งกีดขวาง และเข้าหาลูกบอลเพื่อเตะได้ แถมเมื่อล้มลงใจดียังสามารถลุกขึ้นยืนเองได้อีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีผลงานล่าสุดอาทิ การควบคุมแขนหุ่นยนต์โดยใช้สัญญาณไฟฟ้าทางชีวภาพ ออกแบบเป็นสายคาดศีรษะรับสัญญาณชีวภาพ อาทิ สัญญาณไฟฟ้าจากดวงตา ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงเมื่อมีการเคลื่อนที่ของ ดวงตา สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการควบคุมหุ่นยนต์แขนกล และระบบอัตโนมัติ ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับผู้พิการแขนขา หรือผู้ป่วยอัมพาตได้ สำหรับหุ่นยนต์ล้อแขนแปลงร่าง เป็นการศึกษาการพัฒนาหุ่นยนต์รูปแบบใหม่ ที่มุ่งใช้งานด้าน การสำรวจ มีจุดเด่นในการเพิ่มความสามารถในการเคลื่อนที่โดยการปรับเปลี่ยนรูปร่างซึ่งอาศัยการรวมตัวกันของหุ่นยนต์มากกว่าหนึ่งตัว ยืดหยุ่นในการทำงานสูง ใช้แขนกลหยิบจับสิ่งของ มีล้อสำหรับเคลื่อนที่ เป็นการออกแบบให้รูปแบบไม่ซับซ้อน และต้นทุนต่ำ สามารถประยุกต์ใช้ในงานอุตสาหกรรมได้ ยังมีอีกหลากหลายผลงานต้นแบบฝีมือนักวิจัยและเยาวชนไทย ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ สนใจดูได้ที่งานครบรอบ 10 ปีของฟีโบ้ 11-12 พฤศจิกายนนี้ที่ ชั้น 1 อาคารสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี อนาคต...เราอาจได้เห็นหุ่นยนต์สัญชาติไทยที่สร้างความตื่นเต้นให้กับทั่วโลกได้อย่างอาชิโม ซึ่งนักวิจัยบอกว่าไม่น่าจะเกิน 10 ปี หากได้รับการสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง !!!!.

http://www.adslthailand.com/forum/viewtopic.php?t=25545

เทคโนโลยีชีวภาพ

เทคโนโลยีชีวภาพ ( Biotechnology) คือ การใช้ความรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตและผลิตผลของสิ่งมีชีวิตให้เป็นประโยชน์กับมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นการผลิตสินค้า ได้แก่ ผงซักฟอกชนิดใหม่ที่มีเอนไซม์ การทำปุ๋ยไว้ใช้เองจากวัสดุเกษตรเหลือทิ้ง เช่น ฟางข้าว มูลสัตว์ การขจัดปัญหาสิ่งแวดล้อมเสื่อมโทรม เช่น ปัญหาน้ำทิ้งจากโรงงานอุสาหกรรม โดยการนำน้ำเสียไปใช้ประโยชน์แทนที่จะปล่อยทิ้งให้เน่าเหม็น รวมทั้งการถ่ายฝากตัวอ่อนสัตว์เพื่อให้ได้สัตว์พันธุ์ดีไว้ใช้ด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่าเดิม เป็นต้น
เทคโนโลยีชีวภาพเกิดขึ้นนับตั้งแต่ที่มีการค้นพบโครงสร้างของสารพันธุกรรม หรือDNA โดยเจมส์ วัตสัน และฟรานซิส คริก ในปี พ.ศ. 2496 ต่อมามีการค้นพบเอนไซม์ตัดจำเพาะในแบคทีเรีย โดยเวอร์เนอร์ อาร์เบอร์ ในช่วงปี พ.ศ. 2500-2510 ในปี พ.ศ. 2516 เอนไซม์ตัดจำเพาะนี้ถูกนำไปทดลองใช้ในการทดลองตัดยีนจากแบคทีเรียเซลล์หนึ่ง แล้วนำไปใส่ให้แบคทีเรียอีกเซลล์หนึ่งเป็นผลสำเร็จ โดยแสตนลีย์ โคเฮน และเฮอร์เบิร์ด โบเยอร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 มีการนำยีนจากสิ่งมีชีวิตอื่น (ที่ไม่ใช่ของแบคทีเรีย) ไปใส่ในแบคทีเรียเป็นผลสำเร็จ ซึ่งนำไปสู่การศึกษาค้นคว้าด้านนี้อย่างกว้างขวางจนถึงปัจจุบัน ที่สำคัญมีการตัดต่อยีนของมนุษย์ที่ควบคุมการสร้สงฮอร์โมนใส่ลงในเซลล์แบคทีเรียที่ชื่อ escherichio cioli ซึ่งทำให้แบคทีเรียสร้างฮอร์โมนของมนุษย์ออกมาได้เป็นผลสำเร็จ
เทคโนโลยีชีวภาพมีขอบเขตที่กว้างขวาง ครอบคลุมตั้งแต่เทคโนโลยีที่ใช้ในการเกษตรกรรมจนถึงอุตสาหกรรม การแพทย์ การผลิตพลังงาน และการรักษาสภาพแวดล้อม เทคโนโลยีที่ใช้ในการผลิตสัตว์ พืช จุลินทรีย์ รวมทั้งผลิตผลจากไขมัน เช่น นม น้ำมัน ยารักษาโรค ฯลฯ ล้วนจัดเป็นเทคโนโลยีชีวภาพทั้งสิ้น เทคโนโลยีที่ใช้ในการแปรรูปและเพิ่มคุณค่าของสินค้าต่างๆที่มาจากสิ่งมีชีวิต หรือ ที่ใช้หลักการของวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิต ล้วนจัดเป็นเทคโนโลยีชีวภาพเช่นเดียวกัน

ที่มา : http://learners.in.th/blog/science3/50393